Een veteraan leert het lichaam op een bepaalde manier te gebruiken, de rand opzoeken tussen weten dat je kwetsbaar bent en geloven dat je het niet bent, om te kunnen doen wat gedaan moet worden. Het lichaam leert signalen oppikken nog vóór het hoofd ze kan plaatsen. Voor de Witte Anjer Prijs 2026, een jaarlijkse sculptuur als erkenning voor personen of organisaties die zich inzetten voor de gezondheid en het welzijn van veteranen, ontwikkelden we een sculptuur rond het thema Thuisfront — over het evenwicht tussen de kracht en de kwetsbaarheid.
Een figuur in beweging, gesneden uit staal van een gebruikte tank. Op zijn schouders een witte anjer van papier.
Opdrachtgever: Nederlands Veteranen Instituut (NVI)
Schetsontwerp (selectie laatste drie) 2026
Materiaal: Staal van een gebruikte tank en papier
Afmetingen: ca. 34 cm hoog
Het woord thuisfront bevat een paradox. Thuis veronderstelt veiligheid, geborgenheid. Front veronderstelt spanning, alertheid. Voor veteranen — en voor de mensen om hen heen — bestaan deze twee werkelijkheden tegelijk. Dat gegeven was het vertrekpunt voor ons schetsvoorstel.
De figuur die we ontwierpen staat niet stil. Hij balanceert. Iemand die handelt en aanwezig is, maar ook iemand die zoekt naar evenwicht — niet statisch, maar in spanning. De houding maakt zichtbaar wat niet altijd gezegd wordt: dat kracht en kwetsbaarheid dezelfde gestalte kunnen hebben.
Het hoofd is een witte anjer, gevouwen uit papier. Een kwetsbaar materiaal voor een kwetsbaar orgaan. De kronkels van de bloemblaadjes verwijzen naar de groeven van de hersenen — waar ervaringen zich nestelen, waar stress zich vastzet, waar herinneringen blijven, lang nadat de missie voorbij is.
Voor het lichaam zochten we naar een sterk en beschermend materiaal, het staal van een gebruikte tank. Staal dat al ergens is geweest, dat geschiedenis draagt in zijn oppervlak.
